Cinco Días - Þurfa Íslendingar að borga?
8. febrúar 2010
Í dag birtist eftir mig grein í spænska viðskiptablaðinu Cinco Días. Greinin fjallar um Icesave málið, nema hvað, og ástæður þess að Ísland eigi ekki að bera ábyrgð á skuldbindingum gjaldþrota einkabanka. Greinin birtist einnig í vefútgáfu blaðsins. Íslenska þýðingu má lesa hér.
Ég hef verið formaður Spánsk-íslenska viðskiptaráðsins undanfarin 3 ár. Viðskipti Íslendinga og Spánverja hafa verið mikil í áratugi, að mestu leyti tengd sjávarútvegi, ferðaþjónustu og víni. Mér hefur sýnst þau viðskiptasambönd sem menn hafa byggt upp á löngum tíma í þeim geira vera afar traust. Mikil eftirspurn er jafnan eftir íslenskum sjávarafurðum á Íberíuskaganum og hef ég á tilfinningunni að mikið megi ganga á áður en menn leita hófanna um sambærilegar afurðir annars staðar. Verðið spilar auðvitað stóran þátt í þeim efnum. Traust og heiðarleiki skiptir hins vegar sköpum í öllum viðskiptum milli landa. Það er afar mikilvægt að orðstír Íslands bíði ekki hnekki við það að Íslendingar leiti réttar síns eftir þeim leiðum sem lýðræðisríki viðurkenna sem þær bestu er leysa á deilur. Að mínu mati þurfa allir Íslendingar að standa vörð um þann grundvallarrétt, óháð því hvað mönnum finnst um viðkomandi deilu í hvert skipti.
Við vinnslu blaðsins á greininni misritaðist því miður á einum stað fjárhæðin sem mun falla á hvern Íslending, 11 þúsund evrur urðu að 11 milljónum evra. Aðrar fjárhæðir eru réttar svo lesendur geta ráðið þetta af samhenginu. Já, svo er rétt að taka fram að titillinn þingmaður við nafn mitt er ekki frá mér kominn. Varaþingmannstitilinn, diputada alterna eða vice diputada, eiga Spánverjar erfitt með að skilja því fyrirbærið er ekki til að spænskum lögum.
Eru allir bankar í Evrópu ríkisbankar?
26. júlí 2009
Mér hefur fundist með ólíkindum hversu mjög þeir sem eiga að gæta hagsmuna Íslands erlendis hafa lítið og illa haldið uppi málsvörnum þar, a.m.k. opinberlega. Ein málsvörn sem mér hefur fundist augljós, allt frá því í október, er sú að Landsbanki Íslands hafi verið einkabanki og í ljósi þess sé hæpið að íslenskur almenningur beri ábyrgð á mistökum í rekstri hans. Þetta sjónarmið hljóta Bretar og Hollendingar að geta skilið, sem og þær þjóðir þar sem einkarekstur í fjármálaheiminum þekkist.
Í Fréttablaðinu í gær birtist eftir mig grein um eina hlið Icesave málsins og hana má finna hér.
Össur og breski Verkamannaflokkurinn
8. maí 2009
Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra nýtti ekki færið sem hann fékk á leiðtogafundi NATO í vetur til að tala yfir hausamótunum á Gordon Brown forsætisráðherra Breta. Nú verður spennandi að sjá hvaða silkihanskameðferð breski sendiherrann hér á landi fær vegna rangra og meiðandi ummæla Browns um Ísland í breska þinginu í vikunni. Vonandi hefur það engin áhrif að Össur hefur verið félagi til lífstíðar í Breska verkamannaflokknum. Össur lýsti því yfir árið 2007 að hann greiddi samviskusamlega félagsgjöld í breska Verkamannaflokkinn og hefði gert frá námsárunum. Ætli hann taki enn þátt í að fjármagna flokk Gordons Browns?
Prófkjörsreikningurinn 2006
22. apríl 2009
Eftir prófkjör Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík haustið 2006 lagði stuðningsmannafélag mitt fram reikning baráttunnar eins og enn má sjá hér á vefnum. Þar var gerð grein fyrir heildarkostnaði og kostnaðarskiptingu vegna prófkjörsins og einnig fjölda og skiptingu styrkja frá fyrirtækjum og einstaklingum.
Eins og sjá má í þessum reikningi voru hæstu styrkirnir vel innan við 10% af heildarkostnaði við prófkjörið og allir innan þeirra marka (kr. 300.000) sem síðar voru leidd í lög um fjármál flokka og frambjóðenda. Stuðningsmannafélagið hafði einfaldlega þá reglu að óska ekki eftir hærri styrkjum en 300.000.
Áhugi fjölmiðla á þessum upplýsingum árið 2006 reyndist nær enginn.
Áfram í 5. sætinu - kærar þakkir
15. mars 2009
Eftir prófkjör okkar sjálfstæðismanna í Reykjavík í gær sit ég áfram í 5. sætinu í öðru hvoru Reykjavíkurkjördæmanna. Sjö þingmenn flokksins röðuðu sér í sjö efstu sætin í prófkjörinu. Það sýnir mikla samstöðu eða samúð sjálfstæðismanna með þingliði sínu eftir það sem á undan er gengið. Þingmennirnir fengu allir meirihluta talinna atkvæða, eða frá 51% til 84%. Flestir sem kusu í prófkjörinu hafa einfaldlega kosið flesta þingmennina.
Enginn nýr frambjóðandi nær yfir 50% atkvæða sem er fremur óvænt útkoma en til samanburðar fengu fjórir nýliðar yfir 60% atkvæða í prófkjörinu haustið 2006 og þá var þátttaka einnig mun meiri. Þátttaka í prófkjörinu nú var fremur dræm eða rúm 41%. Ef til vill sýnir þessi niðurstaða hvað þingmenn hafa mikið forskot ef aðdragandi prófkjörs er skammur og takmarkanir eru settar á kynningarefni. Uppskeran er lítil þátttaka og litlar breytingar í þingmannahópnum. Miðað við skoðanakannanir að undanförnu sest enginn nýr þingmaður úr Reykjavíkurkjördæmunum á þing fyrir flokkinn eftir kosningarnar 25. apríl. Verkefnið framundan er að breyta þeirri stöðu.
En þótt allir sitjandi þingmenn hafi fengið gott endurkjör verður vissulega endurnýjun að því leyti að Illugi Gunnarsson er nýr leiðtogi sjálfstæðismanna í Reykjavík. Kosning hans í 1. sætið er glæsileg og óska ég honum til hamingju með hana. Árangur Illuga og Bjarna Benediktssonar í Suðvesturkjördæmi markar tímamót í forystu Sjálfstæðisflokksins. Þeim fagna ég.
Ég þakka kærlega fyrir þann stuðning sem ég hlaut í prófkjörinu og stuðningsmönnum mínum fyrir frábært starf.
Færri og skýrari verkefni
14. mars 2009
Það blasir við okkur að fækka verkefnum ríkis og sveitarfélaga. Það er auðvitað alltaf æskilegt markmið að sýna sparsemi í rekstri hins opinbera. Nú er það hins vegar óhjákvæmilegt. Hin mikla útgjaldaaukning á síðustu árum gerði það að verkum að menn höfðu ekki borð fyrir báru þegar gaf á bátinn í haust.
Menn hafa lengi reynt að ná tökum á ríkisrekstrinum með því að beita svokölluðum flötum niðurskurði. Útgjöldin hafa engu að síður aukist ár frá ári. Flatur niðurskurður er kannski þægileg leið fyrir stjórnmálamenn til að koma sér undan því að taka afstöðu til einstakra verkefna, af eða á. Nú verður ekki undan því vikist.
Þetta er meginefni greinar minnar í Fréttablaðinu í dag.
Góð þátttaka styrkir Sjálfstæðisflokkinn
13. mars 2009
Kosning í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík hófst í Valhöll í dag klukkan 12 í dag og stendur kosningin til klukkan 21 í kvöld. Á morgun, laugardag, er svo kosningu framhaldið á sjö stöðum í borginni frá klukkan 10 til klukkan 18. Hér má finna allar upplýsingar um kjörstaði.
Það er afar mikilvægt að þátttaka í prófkjörinu hér í höfuðborginni verði góð. Það væri afbragðs veganesti fyrir frambjóðendur flokksins í kosningabaráttunni fyrir alþingiskosningarnar í næsta mánuði.
Sjálf sækist ég eftir stuðningi í eitt af 4 efstu sætunum.
Byggðastofnun gerir Jón á Hóli að spákaupmanni
13. mars 2009
Þessi frétt Morgunblaðsins um ástandið á Byggðastofnun vekur áleitnar spurningar.
Í fyrsta lagi kemur á óvart að 75% af útlánum stofnunarinnar séu í erlendri mynt. Er stofnunin að lána Jóni á Hóli japönsk jen til að steikja vistvænar kleinur og klatta ofan í ferðamenn? Og Gunnu á Hofi svissneska franka til að virkja bæjarlækinn?
Það nær ekki nokkurri átt að ríkisstofnun sé að miðla erlendu lánsfé um landið og breyta lánþegum í sveitum landsins í spákaupmenn á gjaldeyrismarkaði. Undir því yfirskyni að efla byggðir landsins.
Í öðru lagi hefur þessi ævintýramennska á gjaldeyrismarkaði þau áhrif að eiginfjárhlutfall stofnunarinnar fellur með krónunni. Samkvæmt ákvæðum laga um fjármálafyrirtæki skal eigið fé lánastofnunar á hverjum tíma eigi nema lægri fjárhæð en sem svara 8% af áhættugrunni. Eiginfjárhlutfall stofnunarinnar samkvæmt lögum um fjármálafyrirtæki (CAD-hlutfall) er hins vegar komið niður í 2,80%.
Byggðastofnun hefur raunar átt í vandræðum í mörg ár. Skemmst er að minnast þess að árið 2005, þegar eiginfjárhlutfall stofnunarinnar fór undir lögbundin mörk, skipaði þáverandi viðskiptaráðherra, Valgerður Sverrisdóttir, stofnuninni engu að síður að halda útlánum áfram. Nú er sama staða komin upp. Hvað ætla menn að halda þessu lengi til streitu?
Kastljós um fjármál stjórnmálamanna
12. mars 2009
Í Kastljósinu í kvöld var fjallað um nýjar leiðbeinandi reglur Alþingis um fjármál alþingismanna. Reglurnar gera ráð fyrir að alþingismenn gefi upp tilteknar eignir sínar. Þá er gert ráð fyrir að alþingismenn megi ekki þiggja gjafir að verðmæti meira en kr. 50 þúsund. Fram kom hins vegar að ekki væri gert ráð fyrir að þingmenn gæfu upp skuldastöðu sína eða upplýsingar um eignatengsl maka sinna. Kastljósið ræddi við Ómar Kristmundsson stjórnsýslufræðing við Háskóla Íslands. Að hans mati er fullt tilefni til þess að kjörnir fulltrúar, sem og frambjóðendur, upplýsi um skuldastöðu sína, sérstaklega í erfiðu árferði eins og nú er.
Þessu er ég sammála. Ég tel að skuldastaða manna geti gert menn vanhæfa til að fjalla um tiltekin mál undir vissum kringumstæðum. Meiri hætta er auðvitað á að slíkar aðstæður skapist við erfiðar efnahagsaðstæður. Í þessu ljósi tók ég þá ákvörðun að upplýsa kjósendur í prófkjöri sjálfstæðisflokksins um eignir og skuldir mínar - og eiginmanns míns.
Nokkrir aðrir frambjóðendur fögnuðu þessu frumkvæði mínu og hétu að gera slíkt hið sama innan tíðar. Ég geri ekki nokkrar kröfur til þess að frambjóðendur eða stjórnmálamenn geri heimilisbókhald sitt opinbert sem með þeim hætti sem ég hef gert. Ég árétta að ég tel ekki að það eigi að setja lög um þessi efni og ekki einu sinni leiðbeinandi reglur. En maður hlýtur að velta því fyrir sér af hverju allir þeir stjórnmálamenn, og frambjóðendur, sem sífellt tala um mikilvægi þess að opinbera bókhald stjórnmálamanna, einhendi sér ekki bara í það að gera það sjálfir. Enn hefur ekkert bólað á bókhaldi þeirra frambjóðenda sem töluðu um að gera það.
Í kjölfar fréttatilkynningar minnar fékk ég einnig fjölmargar ábendingar um að VG hreyfingin birti á heimasíðu sinni upplýsingar um fjármál kjörinna fulltrúa, bæði alþingismanna og borgar- og sveitarstjórnarmanna. Sá galli er hins vegar á þeirri upplýsingagjöf, að mínu mati, að ekki gert grein fyrir skuldastöðu þessara einstaklinga eða eignatengslum maka. Án þeirra upplýsinga eru upplýsingar um “eignir” manna marklausar. Hvað á t.d. maður sem segist eiga 40 milljón króna hús en skuldar 60 milljónir? Hver er staða hans gagnvart lánveitanda?
Baráttugleði
12. mars 2009
Ég skrifaði grein í Viðskiptablaðið í dag þar sem ég tel að við þurfum að draga lærdóm af þeirri ótrúlegu aukningu ríkisútgjalda sem orðið hefur á undanförnum árum. Aukningin er um 40% frá kosningum 2003 eða um 150 milljarðar sem um það bil sá halli sem gert er ráð fyrir að verði á ríkissjóði á þessu ári.
Fyrsta lexían af þessari miklu útgjaldaaukning er að það skorti aðhald frá tekjuhlið ríkissjóðs. Það hefði þurft að lækka skatta hraðar og meira en gert var til að koma í veg fyrir þessa sjálfvirku útgjaldaaukningu. Hið opinbera heldur áfram að tútna út ef fóðurskammturinn er ekki minnkaður. Í öðru lagi ættu menn að læra það af þessu að mikilvægt er hafa borð fyrir báru í fjármálum. Mjög fáir fara í gegnum lífið án þess að tekjur dragist verulega saman um hríð eða eignir rýrni í verði. Þriðji lærdómur sem draga má af þessu er að menn verða að velja og hafna. Ríkið er tálsýnin mikla um að allir geti fengið allt á kostnað annarra. Þótt tekjur aukist tímabundið eru þær ekki næg ástæða til að stofna til nýrra útgjalda. Það er ekki sjálfsagt að allar nýjar tekjur fari jafnharðan út sem kostnaður við ný og aukin verkefni hins opinbera.
Í greininni vík ég einnig að því að vinstri flokkarnir stefni leynt og ljóst að því að starfa áfram saman að loknum þingkosningum í vor. Það er því mikilvægt að á framboðslista Sjálfstæðisflokksins veljist baráttuglatt fólk.
Greinina má lesa í greinasafninu.
Zúúber í morgun
10. mars 2009
Ég var í skemmtilegu símaviðtali við morgunþáttinn Zúúber á FM 95,7 í morgun. Þáttastjórnendur, þau Svali, Gassi og Sigga Lund, höfðu verið að velta fyrir sér framboðsmálum mínum í ljósi þess að ég væri barnshafandi. Þeim fannst athyglivert að kona „komin á steypirinn“ (sem ég reyndar er ekki lengur) væri að gefa kost á sér til starfa á Alþingi.
Hér má hlusta á þetta spjall mitt við Zúúberfólkið.
Kyndugt persónukjör á vinstri vængnum
9. mars 2009
Vinstriflokkarnir hafa haldið prófkjör undanfarna daga. Fréttir af niðurstöðum þeirra hafa verið ótrúlega sambærilegar. Meginniðurstaðan hefur verið sú að efstur á hverjum stað verður sá sami og var efstur síðast. Enn hefur því ekkert gerst sem bendir til þess að nýir menn verði ráðherraefni vinstriflokkanna að kosningum loknum. Þegar fréttamenn hafa sagt frá árangri efstu manna þá kemur jafnan stutt athugasemd um að vegna reglna flokksins um „kynjakvóta“ eða „fléttulista“ þá sé röðinni breytt þannig að þessi eða hinn færist upp og einhver annar niður.
Dögum saman hafa fréttir sem þessar verið lesnar yfir landsmönnum. Enn hefur ekki einum einasta fréttamanni dottið í hug að setja þessar breytingar á prófkjörsúrslitum í samhengi við lýðskrum vinstriflokkanna um „persónukjör“ og „minna flokksræði“.
Hér hefur fólk mætt á kjörstað og gert upp á milli frambjóðenda eftir vilja sínum og smekk. Og hvað gerist? Flokkurinn breytir úrslitunum og raðar öðruvísi en kjósendur vildu. Og sami flokkur þykist í hinu orðinu berjast fyrir auknu vali kjósenda, „persónukjöri“.
Tal vinstriflokkanna um persónukjör er sama lýðskrumið og annað. En enginn fréttamaður bendir á það, fremur en aðra slíka hluti í vinstriranninum. Þannig segja fréttamenn nú dag eftir dag að Jóhanna Sigurðardóttir sé forsætisráðherraefni Samfylkingarinnar en velta því aldrei fyrir sér hver hafi ákveðið það, löngu fyrir bæði landsfund flokksins og kosningar. Ekki fremur en þeir veltu því fyrir sér síðast þegar formaður Samfylkingarinnar tilkynnti slíkt upp á sitt eindæmi.
Laugardagur til lukku
9. mars 2009
Helgin var ógleymanleg hjá fjölskyldunni því okkur fæddist lítil stúlka á laugardagsmorguninn. Hún var 15 merkur og 51cm og fékk nafnið Áslaug. Þetta gekk allt saman að óskum og við erum öll alsæl.
Föstudagspæling: Fjölmiðlamenn bjóða fram til vinstri
6. mars 2009
Þegar ég fylgdist með Kjartani Magnússyni borgarfulltrúa og Björgu Evu Erlendsdóttur starfsmanni VG í Kastljósinu í kvöld varð mér hugsað til þess hve margir fréttamenn eru í stjórnmálum eða vilja taka þátt í þeim um þessar mundir. Sigmundur Ernir Rúnarsson fyrrverandi fréttastjóri tekur til dæmis þátt í prófkjöri Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi. Hann er raunar lentur í erfiðleikum með að fylgja reglum Samfylkingarinnar um prentverk í prófkjöri en honum varð það á að prenta bækling í röngum lit.
Áður og fyrr var talið að bændur væru áhrifamestir starfsstétta á Alþingi og sveitarstjórnum. Nú er öldin önnur. Það situr til að mynda enginn bóndi á þingi eftir að Drífa Hjartardóttir þingmaður okkar sjálfstæðismanna lét af þingmennsku. Þeir eru hins vegar margir starfsbræður Sigmundar Ernis sem sitja þar, sækjast eftir því um þessar mundir eða hafa snúið aftur á fjölmiðlana.
Fjölmiðlamenn hafa áhrif og því hefur lengi verið haldið fram að stór hluti þeirra hneigist til vinstri í pólitík.
Ég skaut saman þessum lista yfir starfandi stjórnmálamenn og frambjóðendur í prófkjörunum núna í mars sem ég man eftir að hafi verið fjölmiðlamenn að aðalstarfi áður en þeir buðu fram.
Til hægri:
Árni Johnsen, Björn Bjarnason, Gísli Marteinn Baldursson, Gréta Ingþórsdóttir, Kjartan Magnússon , Óli Björn Kárason og Rósa Guðbjartsdóttir
Á miðjunni:
Björn Ingi Hrafnsson, Samúel Örn Erlingsson og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson.
Til vinstri:
Björgvin G. Sigurðsson, Ellert B. Schram, Guðmundur Steingrímsson, Heimir Már Pétursson, Katrín Jakobsdóttir, Lúðvík Geirsson, Mörður Árnason, Oddný Sturludóttir, Ögmundur Jónasson, Ólína Þorvarðardóttir, Ómar Ragnarsson, Össur Skarphéðinsson, Róbert Marshall, Sigmundur Ernir Rúnarsson, Sigríður Arnardóttir, Skúli Helgason, Stefán Jón Hafstein, Steingrímur J. Sigfússon og Þórunn Sveinbjörnsdóttir.
Vafalítið gleymi ég einhverjum, bæði til vinstri og hægri. En ætli þetta gefi einhverja mynd af stöðunni á fjölmiðlunum? Fjórðungur til hægri, tíund á miðjunni og nær tveir þriðju til vinstri. Eða ætli séu bara hægrimenn eftir á blöðunum og stöðvunum? Vinstrimennirnir allir farnir í pólitík…
Orsakir fjármálakreppunnar
5. mars 2009
Það hefur miklu púðri verið eytt í umræður um einkenni og afleiðingar fjármálakreppunnar. Menn furða sig eðlilega á þeim eignabólum sem springa nú um allan heim. Ekki er undrunin minni yfir því bruðli og óráðsíu sem þessar verðbólur gátu af sér. Í skjóli síhækkandi eignaverðs gátu menn slegið lán til að fjármagna ótrúlega dýr verkefni, jafnt fyrirtæki, einstaklingar sem hið opinbera. Minna hefur hins vegar farið fyrir umræðu um ástæður kreppunnar. Hvað hratt þessum verðbólum af stað?
Þess vegna var viðtal við Sigurgeir Örn Jónsson hagfræðing í Kastljósinu í gær kærkomið. Sigurgeir Örn starfaði áður fyrir Bank of America í New York. Ég hvet alla til að horfa á það hér. Sigurgeir Örn sagði meðal annars:
Að grunni til má segja sérstaklega með húsnæðislán og aðra markaði þá byggðu menn á endatryggingu seðlabanka. Menn byggðu á því að jú vissulega getur eignaverð lækkað en ef allt fer í hönk kemur seðlabankinn og bjargar öllu með því að lækka vexti og sprauta peningum inn í hagkerfið og í versta falli að veita bönkum lán til þrautarvara og tryggja innistæður. Þá velta menn því fyrir sér ef ég er innlánsþegi með pening sem ég ætla að leggja inn í banka að það skiptir engu máli hvað bankinn gerir við peninginn, ríkið borgar mér alltaf peninginn til baka. Þannig að ég tek ekki peninginn út úr bankanum á meðan ég treysti þessari ríkistryggingu. Þannig að bankarnir geta tekið miklu meiri áhættu en ef þessi ríkistrygging væri ekki til staðar.
Hér er kveðið skýrt að orði um orsakir þess sjúkdóms sem hrjáir hagkerfi heimsins. Bankar og önnur fjármálafyrirtæki nutu ekki aðeins innspýtingar ódýrs fjármagns úr seðlabönkum heldur einnig ábyrgðar ríkisins á innistæðum. Þessi ábyrgð leiddi til þess að bankar tóku óþarfa áhættu og innistæðueigendur voru andvaralausir um stöðu bankanna.
Það þarf að skera á þessi tengls ríkisins og fjármálafyrirtækja. Fjármálafyrirtæki eiga að standa á eigin fótum eins og önnur fyrirtæki verða að gera.
Ég skrifaði grein í Morgunblaðið í desember þar sem ég reifaði svipuð sjónarmið.
Hver á að skera úr um ábyrgð á Icesave?
3. mars 2009
Í sérdeilis góðri grein eftir þá Stefán Má Stefánsson lagaprófessors og Lárus L. Blöndal hæstaréttarlögmann í Morgunblaðinu í dag svara þeir fráleitum málflutningi Össurar Skarphéðinssonar utanríkisráðherra um ábyrgð íslenska ríkisins á innistæðum bankanna. Í greininni rekja þeir sjónarmið sem þeir hafa áður sett fram um forsendur og eðli tilskipunar ESB um innistæðutryggingasjóð.
Í hvaða liði eru stjórnvöld? – spyrja greinarhöfundar og skyldi engan undra. Utanríkisráðherra hefur viðrað sjónarmið ESB ríkjanna og Noregs til þessa máls og svo virðist sem hann hafi gert þau að sínum. Þessi sjónarmið lúta helst að því að málarekstur Íslendinga, þar sem á það yrði látið reyna hvort að íslenska ríkið beri ábyrgð á innistæðum umfram það sem tryggingasjóður innistæðna hefur bolmagn til, væri til þess fallinn að skekja fjármálahverfi Evrópu. Þessum sjónarmiðum finnst Össuri Skarphéðinssyni utanríkisráðherra boðlegt að tefla fram gegn hagsmunum Íslendinga. En eins og greinarhöfundar benda á eru þetta ekki lögfræðileg rök.
Það skýtur skökku við þegar íslensk stjórnvöld láti stjórnvöld annarra ríkja meta grundvöll t.d. málshöfðunar vegna þeirrar ábyrgðar sem krafist er að íslenska ríkið taki á sig vegna innistæðna íslenskra bankaútibúa erlendis. Íslenskum stjórnvöldum ber að leita allra leiða, þ.á m. fyrir dómstólum, til þess að vernda hagsmuni íslenskra skattgreiðenda. Ég get tekið undir hvert orð í þessari grein lögfræðinganna.
Tónlistarhúsið er ekki brýnast
26. febrúar 2009
Ég skrifaði nokkur orð í Fréttablaðið í dag um þá ákvörðun ríkisins og Reykjavíkurborgar að halda áfram byggingu tónlistarhússins við Reykjavíkurhöfn. Húsið átti að kosta 12 milljarða þegar framkvæmdir hófust. Nú þegar húsið er risið að mestu leyti er talið að það kosti 13 milljarða að ljúka framkvæmdum!
Ríkið og Reykjavíkurborg verða ekki aflögufær næstu árin samdráttar í efnahagslífinu. Tekjutap ríkisins er þegar komið fram með miklu falli í neyslusköttum. Sveitarfélögin munu sömuleiðis finna fyrir lægri útsvarstekjum er fram í sækir. Hvorki ríki né borg hafa efni á því að halda byggingu tónlistarhússins áfram. Samt er haldið áfram.
Rökin sem ríki og borg leggja helst fram til að réttlæta framhald framkvæmda við tónlistarhúsið er að það skapi störf þar til húsið verður opnað 2011. Fallist menn á þau rök að hið opinbera fari í atvinnuskapandi framkvæmdir eru menn þá alveg vissir um að hús á borð við tónlistarhúsið eigi að njóta þess? Hvað með skóla borgarinnar sem sumir eru enn á framkvæmdastigi eins og Sæmundarskóli og Norðlingaskóli?
Mikill og einlægur áhugi
26. febrúar 2009
Mig langar að þakka þeim stóra hópi sem sent hefur mér hlý orð vegna þeirrar ákvörðunar minnar að birta upplýsingar um eignir og skuldir okkar hjóna í gær. Eðlilega vakna ætíð einhverjar spurningar þegar upplýsingar af þessu tagi eru lagðar fram. Ein var sú hvort hlutir í einkahlutafélögum væru á listanum yfir eignir. Því er fljótsvarað. Við hjónin eigum enga hluti í einkahlutafélögum enda væru þeir þá tilgreindir á listanum. Önnur laut að setu í stjórnum einkahlutafélaga eða hlutafélaga. Eins og kemur einnig fram hér á síðunni á ég ekki sæti í stjórnum slíkra félaga. Eiginmaður minn hefur setið í einni slíkri stjórn undanfarið ár, hjá HS veitum hf. , áður Hitaveitu Suðurnesja hf. Að síðustu var spurt hvort ég væri ekki andvíg því að ríkið birti fjárhagslegar upplýsingar um einstaklinga eins og álagningarskráin er dæmi um. Jú, ég tel að menn eigi að hafa sjálfdæmi um hvort þeir birta slíkar persónulegar upplýsingar um sig. Við eigum ekki að láta ríkið taka af okkur öll ráð.
Tæpitungulaust
25. febrúar 2009
Vegna þátttöku minnar í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík 13. - 14. mars 2009 hef ég ákveðið að birta yfirlit yfir eignir og skuldir okkar hjóna hér á vefnum. Við núverandi aðstæður í efnahagsmálum þjóðarinnar og vegna mikillar umræðu um fjárhagsleg tengsl og hagsmuni kjörinna fulltrúa þykir mér sjálfsagt að upplýsa kjósendur í Reykjavík um stöðu mína að þessu leyti um leið og ég óska eftir umboði þeirra til starfa á Alþingi.
Ég tek þó fram að ég tel að frambjóðendur eigi að hafa sjálfdæmi um hvort og hvernig þeir birti upplýsingar af þessu tagi. Ég er andvíg lagaboðum um persónuleg málefni af þessum toga. Þeir kjósendur sem telja þessar upplýsingar skipta máli geta tekið tillit til þess hvaða frambjóðendur leggja þær fram þegar þeir gera upp á milli frambjóðenda og flokka í prófkjörum og almennum kosningum.
Ég hef ákveðið að birta þessar persónulegu upplýsingar að þessu sinni en virði rétt þeirra sem gera það ekki.
Upplýsingarnar má finna á síðunni Um Sigríði.
Uppsteytur á Alþingi
23. febrúar 2009
Háværar kröfur hafa verið um að alþingismenn veiti ríkisstjórn aðhald og stimpli ekki með þrælslund frumvörp ríkisstjórnarinnar til samþykkis. Nú hefur framsóknarmaðurinn Höskuldur Þórhallsson óskað eftir að hinkrað sé með seðlabankafrumvarpið þar til ný gögn berast, síðar í vikunni. Loksins sjálfstæð hugsun í hópi þingmanna -en þá hentar skyndilega ekki að menn þar séu að þvælast fyrir framkvæmdavaldinu.
Auka aðgerðir ríkisstjórnarinnar innheimtukostnað skuldugra heimila?
19. febrúar 2009
Það fer ekki alltaf saman magn og gæði. Ríkisstjórnin virðist ætla að halda marga en heldur rýra blaðamannafundi. Einn fundurinn var um þá ætlun stjórnarinnar að láta fresta nauðungarsölum fram yfir kosningar. Þar kom einnig fram að fyrningartími krafna yrði styttur úr tíu árum í tvö. Minna var sagt um að hægt er að halda kröfum við aftur og aftur og styttri fyrningartími verður ekki til þess að menn losni undan kröfum sínum heldur til þess að kröfuhafar þurfa oftar að hefja innheimtuaðgerðir til að rjúfa fyrninguna. Og á hvers kostnað ætli þær innheimtuaðgerðir séu?
Í samræmi við þetta hefur ríkisstjórnin nú lagt fram frumvarp sem nú bíður fyrstu umræðu og breytir meðal annars ákvæðum gjaldþrotalaga. Er gert ráð fyrir að kröfur sem ekki fást greiddar við gjaldþrotaskipti fyrnist á 2 árum í stað 4, 10 eða 20 ára nú. Þetta breytir auðvitað engu um skuldastöðu hins gjaldþrota. Kostnaður við slit á fyrningu fellur hins vegar á skuldarann.
Persónukjör og núgildandi kosningalög
18. febrúar 2009
Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra fullyrðir að kjósendur geti nú einungis haft „neikvæð“ áhrif á röð frambjóðenda þess lista sem þeir kjósa. Þar á hann við þann möguleika að strika út nafn einhvers frambjóðanda. Það er reyndar rangt að telja útstrikanir hafi eingöngu „neikvæð“ áhrif því um leið og einn frambjóðandi færist niður vegna útstrikana færist auðvitað annar upp. Kjósendur nýttu sér þennan kost að nokkru marki í að minnsta kosti tveimur kjördæmum í síðustu kosningum og í öðru kjördæminu breyttist röð frambjóðenda vegna útstrikana.
Útstrikanir eru heldur ekki eini kostur kjósenda enda eru núgildandi kosningalög afdráttarlaus um þann möguleika kjósanda að breyta röð allra frambjóðenda með því að setja númer fyrir framan þau nöfn sem hann vill hafa áhrif á. Í 2. mgr. 82. gr. kosningalaganna, nr. 24/2000, er þetta afar skýrt en málsgreinin hljóðar svo:
Vilji kjósandi breyta nafnaröð á lista þeim er hann kýs setur hann tölustafinn 1 fyrir framan það nafn er hann vill hafa efst, töluna 2 fyrir framan það nafn sem hann vill hafa annað í röðinni, töluna 3 fyrir framan það nafn sem hann vill hafa það þriðja o.s.frv., að svo miklu leyti sem hann vill breyta til.
Hvers vegna er þessari minnihlutastjórn vinstri manna svo mikið í mun að nýta þessa fáu daga sem hún hefur við stjórnvölinn til þess að gera lítið úr nánast öllu sem viðkemur stjórnskipan þessa lands og ekki síst Alþingi?
Viðbót: Fréttavefurinn AMX átti við mig viðtal vegna þessara sjónarmiða í dag.
Tækifæri til endurnýjunar
17. febrúar 2009
Ég hef ákveðið að taka þátt í prófkjöri sjálfstæðismanna í Reykjavík í næsta mánuði. Ég óska eftir stuðningi í eitt af efstu sætunum. Flokksmenn hafa kallað eftir endurnýjun á framboðslistum flokksins um land allt. Með því að gefa kost á mér í eitt af efstu sætunum í höfuðborginni vil ég leggja mitt af mörkum í þeim efnum.
Þetta verður snörp og skemmtileg barátta. Mars verður sérlega viðburðaríkur hjá okkur fjölskyldunni. Fyrir utan prófkjör og ánægjulega endurfundi við sjálfstæðismenn af landinu öllu á landsfundi okkar, eigum við von á annarri dóttur á næstunni.
Skattgreiðendur ábyrgist ekki skuldbindingar fjármálafyrirtækja
12. febrúar 2009
Í dag birtist eftir mig grein í Viðskiptablaðinu um ábyrgð á fjármálafyrirtækjum. Það er svo margt sagt í dag um lausnir til handa fyrirtækjum og heimilum í landinu en það vill gjarnan brenna við að menn hafi ekki heildarmyndina í huga. Eitt af því sem ég tel brýnt að hafa í huga áður en við vörðum nýja leið til endurreisnar eru orsakir bankahrunsins. Ekki viljum við gera sömu mistökin aftur?
Greinina má nálgast hér.
Um heilbrigðiskerfið í Morgunblaðinu
12. febrúar 2009
Ég skrifaði grein um heilbrigðismál í Morgunblaðið í dag. Ég hef lengi bent á að að einkarekstur um opinbera þjónustu, eins góður og hann er í sjálfu sér í heilbrigðiskerfinu sem og annars staðar, tryggir ekki endilega sparnað í málaflokknum. Einkarekstur leiðir hins vegar oft til hagkvæmni og nýrra lausna og af þeim sökum getur einkarekstur haft sparnað í för með sér til lengri tíma litið.
Ef hins vegar markmiðið er að draga úr útgjöldum, eða draga úr útgjaldaaukningu, er ekki um annað að ræða en að draga úr þjónustu. Því miður hefur ekki verið mikill vilji til þess að ræða slíkt. Nú er hins vegar svo komið fyrir ríkisfjármálunum að menn munu trúlega neyðast til að velta þessu fyrir sér. Um þetta fjalla ég í Morgunblaðsgreininni sem má nálgast hér.
Þingvarlastjórnin tekin við
7. febrúar 2009
Það kom mörgum spánskt fyrir sjónir að þegar allir stjórnmálaflokkarnir voru orðnir sammála um að efna til þingkosninga í vor skyldi Samfylkingin telja það mikilvægasta verkefnið að mynda veika minnihlutastjórn í stað ríkisstjórnar Geirs H. Haarde. Framsóknarflokkurinn ver nýju stjórnina vantrausti undir forystu nýs formanns sem ekkert umboð hefur sótt til kjósenda og í henni sitja tveir ráðherrar sem enginn hefur kosið.
Ég ritaði nokkrar línur um þetta í Fréttablaðið í dag.
Fréttir vikunnar í Kastljósi í kvöld
6. febrúar 2009
Kastljós RÚV bað mig um að sitja í þætti kvöldsins og ræða fréttir vikunnar. Auk mín voru þau Sigmundur Ernir Rúnarsson og Arnþrúður Karlsdóttir gestir þáttarins. Vikan hefur verið viðburðarrík og af nógu að taka í þætti sem þessum. Það fór þó eins og gera hefði mátt ráð fyrir að einungis eitt mál var til umræðu; frumvarp ríkisstjórnarinnar um nýja stjórnskipan Seðlabanka Íslands. Ætli það sé ekki óskhyggja hjá þáttastjórnendum að ætla að ræða mál er tengjast Davíð Oddssyni svona rétt aðeins, samhliða öðrum fréttum vikunnar?
Skoðun mín á þessu útspili ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur byggist á því að stjórn hennar er umboðslaus starfsstjórn sem ekki er ætlað að sitja nema í 80 daga. Þeir þingmenn sem töldu að fyrri ríkisstjórn hefði, í ljósi pottaglamurs á Austurvelli, misst umboð sitt geta ekki verið þeirra skoðunar að núverandi 80 daga ríkisstjórn hafi umboð þjóðarinnar. Enda varð um það sátt milli fyrri stjórnarflokka að endurnýja umboðið með alþingiskosningum í vor. Umboð ríkisstjórnar Íslands verður ekki endurnýjað nema með slíkum kosningum.
Í þessu ljósi þarf að vega og meta “aðgerðarpakka” þessarar starfsstjórnar, m.a. hugmyndir hennar um breytingar á stjórnarskrá, breytingar á kosningalöggjöf, breytingar á skipan dómstóla og breytingar á stjórn Seðlabankans. Allt eru þetta breytingar sem lúta að langtímafyrirkomulagi í stjórnskipan og stjórnsýslu ríkisins en engin þeirra getur talist nauðsynleg á næstu 80 dögum. Þannig er ekkert sæti hæstaréttardómara að losna næstu 80 daga, svo vitað sé.
Hvað breytingar á yfirstjórn Seðlabankans varðar er fráleitt að leggja til þær breytingar sem ríkisstjórnin hefur nú gert með frumvarpi sínu án þess að fyrir liggi ítarleg skoðun á peningamálastefnu bankans og stefnu ríkisstjórnarinnar í þeim efnum. Vilja menn, eftir allt sem á undan er gengið, að Seðlabankinn hafi áfram heimild til lánveitinga til innlánsstofnana og það á sérstökum kjörum séu þær í lausafjárþurð? Ætla menn að halda fast við verðbólgumarkmið, en það gerir bankinn ekki nema með atbeina forsætisráðherra?
Ég hef lengi talið rétt að endurskoða hlutverk og stjórnskipulag Seðlabankans, telji menn að Seðlabankinn hafi einhverju hlutverki að gegna. Umboðslaus starfsstjórn hefur hins vegar engar forsendur til slíkrar endurskoðunar.
Hér má sjá þetta brot úr Kastljósi.
Reglur um fjármálastarfsemi
5. febrúar 2009
Blaðauglýsingar um þær reglur sem gilda um fjármálastarfsemi vöktu verðskuldaða athygli í morgun. Því hefur verið haldið fram í umræðunni að undanförnu að reglur hafi skort um fjármálalífið. Líkt og þessar auglýsingar bera með sér er það öðru nær. Að mestu leyti eru þetta sömu reglur og gilda á Evrópska efnahagssvæðinu og raunar á alþjóðlegum fjármálamarkaði.
Vísir átti við mig samtal í bítið vegna þessa máls þar sem ég benti á að kreppan eigi sér ekki rætur í skorti á reglum heldur afskiptum ríkisins af fjármála- og fasteignamarkaði. Opinber þrýstingur hafi verið á fjármálastofnanir að lána til húsnæðiskaupa og stærstu seðlabankar heimsins hafi verðlagt fjármagn svo lágt að verðbólur hafi myndast. Viðtalið má lesa hér.
Síðdegisþáttur X-ins hafði svo samband og við ræddum ýmsar hliðar málsins. Stjórnendur þáttarins véku til dæmis að því hvort rétt hefði verið staðið að einkavæðingu bankanna á sínum tíma. Ég hef lengi talað fyrir því að við einkavæðingu svo stórra fyrirtækja verði landsmönnum einfaldlega send hlutabréf í pósti. Sú aðferð ætti að vera sæmilega yfir vafa hafin og koma í veg fyrir ásakanir síðar meir um að fyrirtækin hafi verið sett í hendurnar á röngum mönnum.
Ég átti einnig spjall við þá Þorgeir og Kristófer í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni þar sem ég velti því meðal annars upp hvort allar þessar reglur og eftirlit hins opinbera með fjármálastarfsemi geri menn andvaralausa. Reglur og eftirlit mega ekki svipta menn ábyrgðartilfinningu, hvorki þá sem reka fjármálastofnanir né viðskiptavini þeirra.
Ályktun vegna umhirðu í miðbæ
30. janúar 2009
Félagsfundur Félags sjálfstæðismanna í Vestur- og miðbæ samþykkti 15. desember sl. eftirfarandi ályktun um opna svæðið milli Kolaports og Lækjargötu sem nú er nýtt sem bílastæði.
Félagið skorar á borgaryfirvöld að hlutast til um, í samráði við eigendur svæðisins, endurbætur og skipulag á þessu bílastæði. Hvorki er kallað eftir umfangsmiklum framkvæmdum eða útgjaldamiklum. Tryggja þarf hins vegar að gestir miðborgarinnar geti með góðu móti notað þessi bílastæði í öllum veðrum. Til þess að svo megi verða þarf að malbika svæðið og bæta lýsingu. Þá er með einföldum og útgjaldalitlum hætti hægt að gera bílastæði aðlaðandi með gróðurkerjum.
Félag sjálfstæðismanna í Vestur- og miðbæ skorar á borgaryfirvöld og eigendur svæðisins að láta ekki enn eitt vorið líða án þess að koma umræddu svæði í sómasamlegt horf.
Sambærileg áskorun var samykkt í þessari viku í Hverfisráði miðborgar sem ég sit í fyrir hönd Sjálfstæðisflokksins.
Gegn skattahækkunum
20. desember 2008
Við félagsmenn í félagi sjálfstæðismanna í Vestur- og Miðbæ héldum félagsfund á mánudaginn var. Fundurinn valdi fulltrúa félagsins á landsfund flokksins í janúar og samþykkti einnig áskorun til þingmanna flokksins um að hækka ekki tekjuskatt einstaklinga heldur lækka skatta myndarlega.
Í ályktun fundarins segir meðal annars: „Nú, þegar fjárhagsstaða margra einstaklinga og heimila hefur skyndilega versnað til muna vegna mikillar verðbólgu, kjaraskerðingar og yfirvofandi atvinnuleysis er nauðsynlegt að lækka skatta myndarlega. Þannig verður heimilum og fyrirtækjum auðveldað að greiða skuldir sínar og hefja uppbyggingu í atvinnulífi að nýju.
Félagið óttast að skattahækkanir á þessari stundu muni standa í vegi fyrir því að íslenskt efnahagslíf snúi vörn í sókn. Með boðuðum skattahækkunum er hætt við enn frekari samdrætti í efnahagslífinu.“
Sagt var frá ályktuninni á vef Morgunblaðsins og Viðskiptablaðsins. Ég ræddi efni hennar svo við Kristófer Helgason og Þorgeir Ástvaldsson í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni í gær.
